کدام کارگاه بازیگری ثبت نام کنم؟ (ادامه)

ورکشاپ بازیگری؟کارگاه آزاد سینمایی؟رشته بازیگری؟

میخواهم در مورد اینکه دقیقا وقتی عاشق سینما و بازیگری می شوید چه اتفاقی برایتان می افتد اینجا بنویسم. واقعیت امر این است که در شهرستان ها و به خصوص شهرهای کوچکتر فرصت برای کشف استعداد و عرض اندام کردن بسیار بسیار و بسیار زیاد محدود است. نه کلاس بازیگری خوبی وجود دارد. نه ورکشاپ بازیگری یا کارگردانی توسط استاد به نامی برگزار می شود. نه هیچ کارگاه عملی اتفاق می افتد.

تنها جایی که شما می توانید برای علم آموزی به آن مراجعه کنید انجمن سینمای جوان یا کانون سینماگران جوان است. اگر در شهر شما باشند. معمولا اساتید این مجموعه ها از کارکشته ای همان حوزه در آن شهر هستند. گاها از لحاظ علمی بسیار قابل احترام هستند.

بنده از همین کانون شروع کردم.اما به دلایل شخصی این مسیر چهار ترمه را ادامه ندادم. موضوع این بود که از لحاظ عملی هیچ چیز آنجا اتفاق نمی افتاد. کمی عقب تر که گوشی های موبایل امروزی وجود نداشتند، شما مجبور بودید برای ساخت یک فیلم کوتاه دست به دامان کانون شده تا به شما تجهیزات بدهند. البته چندان تعریفی نبودند اما در آن زمان بهتر از آن پیدا نمیشد.

راه کارگردان شدن چیست؟

در حال حاضر اگر شما خود را مستعد می بینید کافیست گوشی خودتان را بردارید و اولین فیلمتان را بسازید. شوخی نمیکنم. میتوانید به آخرین ساخته استیون سودربرگ مراجعه کنید. این هم لینک دانلود. به این دلیل این را میگویم که بدانید فیلمسازی به هیچ وجه به ابزار وابسته نیست.

روی صحبت من با آن هایی ست که خودشان را به آب و آتیش می زنند تا به تهران بیایند و بازیگر با فیلمساز شوند. اگر متوجه این شده اید که مرکزیت تولیدات سینمایی تهران است، پس درست فهمیده اید.

اول رو به آن هایی که سودای کارگردانی دارند بگویم: برای گرفتن مجوز اولین فیلم ۹۰ دقیقه ای بلندتان و البته متقاعد کردن تهیه کننده ای که به شما اعتماد کند باید رزومه خوبی داشته باشید. تا می توانید فیلم بسازید. فقط شروع کنید و تجربه کسب کنید. گوشی موبایل کافیست. این هم شرایط صدور مجوز فیلم بلند. البته شرایطش به تهیه کننده تان هم وابسته است! 🙂

راه بازیگر شدن چیست؟

حال رو به بازیگرها: چه بخواهید چه نخواهید و چه باورتان بشود یا نشود، تئاتر ایران سالانه یک نفر بازیگر خوب هم به حوزه تئاتر و سینما اضافه نمی کند. چرایی اش به خاطر آن است که همه بازیگری را یک سرگرمی، یک تفریح، یک کار دوم و یا هر چیزی که در اولویت دوم است می دانند. اما بازیگری خودش به تنهایی یک شغل است و هر روز باید برای آن وقت صرف کرد.

شما به عنوان بازیگر موظف هستید تا می توانید تئاتر ببینید و فیلم نگاه کنید. آنقدر که چشمتان برای تشخیص اجزاء یک بازی خوب از یک بازی بد قوی شود. البته حتما و حتما باید قبل از شروع علم این حوزه را کسب کنید. این یک سلیقه شخصی ست، اما من تحصیل در رشته بازیگری را در دانشگاه پیشنهاد نمی کنم.

چقدر طول می کشد؟

تمامی حوزه های کاری پس از شروع به یک بازه ۵ تا ۱۰ ساله برای شکوفا شدن نیازمند هستند. پس اگر صبر ندارید یک دهه از عمرتان را تلف نکنید. هر روز این بازه را باید تلاش کنید. نکته ی مهمی که وجود دارد تمایز بین سینما و تئاتر است. ما در سینما (مگر اینکه تمام فیلم سکانس پلان باشد!) چیزی به عنوان یک پرده اجرا به مدت مثلا سی دقیقه نداریم. کات های مداوم و حفظ تمام حالات رفتاری باعث می شود که شما تداوم حس را تجربه نکنید و مجبورید فردای آن روز دقیقا مثل دیروزتان در همان سکانس بازی کنید.

تولید فیلم های سینمایی معمولا در یک بازه ۳۰ روزه و به صورت شبانه روزی اتفاق می افتد. این امر فشار بالایی را به همه گروه وارد می کند. در تئاتر با لنز مواجه نیستید و قاب ها ناظرتان یکسان است. پس دستتان برای اجرا بازتر است. موارد زیادی از این قبیل وجود دارد که حوصله این متن خارج است. نتیجه اینکه مدیوم سینما با تئاتر بسیار متفاوت است و این کار بازیگر تئاتر را برای سینما و بالعکس سخت می کند.

خانواده ام اجازه نمی دهند

اکثر علاقه مندان به حوزه سینما و بازیگری برای به تهران آمدن به خانواده هایشان اختلاف نظر دارند. البته حق دارند. چیزی که عمدتا تصورش را دارید خیلی متفاوت تر از آنچه اتفاق می افتد است. وارد شهری خواهید شد که هیچگونه ارتباطی با اهالی تئاتر و سینمایی اش ندارید. زندگی جدیدی را آغاز خواهید کرد که عمدتا همه وظایفش به عهده خودتان است. حال اگر برای گذران زندگی تان حمایت خانواده را داشته باشید (و بالفرض که نیاز به کار کردن ندارید) و اگر آدم مصری باشید روزانه ۳ تا ۴ ساعت می توانید تئاتر کار کنید، به دنبال ارتباطات بیشتر برای موقعیت های بازی باشید و نهایتا مطالعه کنید و فیلم ببینید حداقل این فیلم ها را دیده باشید!).

در واقع بهتر است خیلی منطقی تر به آنچه پیش رویتان است نگاه کنید. اما سرانجام عشق است و این حرفا سرش نمی شود.

 

با سپاس
میلاد صیاد-نویسنده و کارگردان

اشتراک گذاری:
مطالب زیر را حتما بخوانید

14 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

  • سلام با توجه به اینکه برای کلاس های موسسه ها عناوین مختلفی مینویسن به نظر شما برای قدم اول کدوم کارگاه مناسبه و اینکه از بین این همه کارگاه های متنوع کدومشون برای پایه کافیه و باید رفت ؟

  • بنظر من هر چیزی یه سختیای رو داره و باید اون رو به جون خرید بازیگری نیز خود دارای مهارت و توانایی هایی است و باید در فرد مورد نظر قابل مشاهده باشد…. مطالب تون حر ف نداشت

  • سلام خانم مریم. من دوتا سوال رو باهم جواب میدم.
    چه خوب که این تجربه رو کسب کردید. من اصراری به رها کردن شغلی که معیشت شمارو تامین میکنه ندارم.واضحه که با توجه به اوضاع و احوال تمامی حوزه های هنر، نمیشه به درآمد حاصل ازش اتکا کرد. منظورم از اون گفته، نوع برخورد با حوزه ی بازیگریه. این که کاملا با یک دید حرفه ای بهش نگاه بشه. مطالعه انجام بشه. تمرینات مداوم انجام بشن و هر اون چیزی که به عنوان یک بازیگر باید انجام بدیم.واقعیت اینه که بازیگری فراتر میره و تبدیل به یه نوع سبک زندگی میشه.اون سبک رو باید رعایت کرد. متاسفانه چیزی به عنوان معرفی به کار وحود نداره. یا اگه هست خیلی خیلی کمه. موضوع اینه که کار شما باید خیلی خیلی خیلی خوب باشه. جوری که گوی و میدان از سایر رقبای این حوزه بدزدید. اون موقع لازم نیست معرفی بشید. کسب درآمد ازین حوزه زمانی اتفاق میوفته که شما یه مسیر حرفه ای دو تا سه ساله رو طی کنید.

  • سلام و وقت بخیر
    من مریم هستم.ساکن تهران
    من ده سال پیش عضو یک گروه تئاتر بودم و حتی یک جایزه هم از جشنواره تئاتر گرفتم.اما بعد از اون با توجه به منحل شدن گروه و همچنین مشکلات معیشتی وارد بازار کار گردشگری شدم و تا الان هم پیش نیومده که علیرغم علاقه زیاد به سمت این حرفه بیام.الان شرایطی پیش اومده که می تونم در شیفت شب یعنی ساعت ۱۷ تا ۲۳ کار کنم و روزها آزاد هستم.دو تا سوال دارم:
    اول اینکه با توجه به اینکه شما اصرار به شغل اول بودن بازیگری دارید در این کار امکان کسب درآمد ا از چه زمانی میسر میشه و آیا بعداز اتمام کلاس ها چیزی تحت عنوان ((معرفی به کار))وجود داره یا مثل همه ی دوره های آموزشی چنین مواردی پیش بینی نشده؟
    و مورد دوم اینکه امکان انجام کلاس ها و شاغل بودن همزمان وجود داره یا اصلا پیشنهاد نمیشه؟

  • شما بعد از فارغ التحصیل شدن از دانشگاه کار پیدا میکنی؟نه. اونایی که میگن نه چون دانشجوی خوبی نبودن. اینجا بحث از عالی بودنه. چون نهایتا برای نفر یک این حوزه کار پیدا میشه. چون تقاضا زیاده و تولید کم. پول رو بابت این میپردازی که با سواد بشی.

  • دو تا پاسخ:
    ۱. اگر سواد کافی در این زمینه رو داری، باید در حال حاضر فیلم بازی کنی یا میکردی
    ۲. سربازی به بازیگریت ربطی نداره. یه مسئله شخصیه

  • داداش دو سوال واسم پیش اومد اولی:میشه کارگاه رو نرم اونقدرام سواد کافیو دارم تو این حوزه من تو سایت دیدم نوشته بود کلاس های اموزش اسمی از کارگاه و اینا نبود سوال دوم:این بحث سربازی چی میشه قبل از خدمتم میشه پیگیری کرد؟؟

  • سلامی دوباره.داداش من پول که میدم برم درست میخام ببینم بعدش چیه منظورم دوره های اموزشی ک گزروندم بعدش چه اتفاقی میفته یعنی میتونم دیگه بازی کنم

  • امیرحسین عزیز سلام
    من خیلی خوشحالم که اینو میشنوم.این نشونه استعداد توست.اما در موررد لیگ حرفه ای بهت بگم.تو از یک سطح آماتور میخوای به دنیای حرفه ای پا بذاری.اولا که خیلی بیشتر ازینا باید صبر داشته باشی.سنت برای ورود به عرصه ی حرفه ای کمه.اولین دلیلش کم بودن نقش نسبت به سن در نمایشنامه ها و فیلم نامه هاست.دوما معیارهای یک لیگ حرفه ای خیلی متفاوته.به عبارتی تو نیاز به کسب تجربه ی خیلی خیلی بیشتری داری.با توجه به چیزهایی که میگی به نظر میرسه این مسیر رو خوب طی کنی.اما بارها گفتم، کمترین و حداقل زمانی که تو بالاخره یک بازیکن لیگ حرفه ای بشی، پنج ساله.پس در این مدت امیدت و تلاشت رو از دست نده.اگه کمک دیگه ای از دست من براومد همینجا سوال بپرس هروقت که نیاز بود.

  • مهرداد عزیز سلام
    سن بسیار خوبی برای شروع داری. اگر سواد این حوزه رو نداری بهتره تا حداقل یک کارگاه بازیگری بری. مدرک هیچ اهمتی در این حوزه نداره. باید مداوم این مسیر رو و به صورت جدی طی کنی.اصلا نباید به عنوان یه سرگرمی بهش نگاه کنی.کاملا مثل یه شغل بهش نگاه کن که قوانین خاص خودش رو داره. برای یک کارگاه بازیگری خوب نیاز به ۵ تا ۸ میلیون تومن پول داری.
    سوادت رو در این زمینه افزایش بده.حداقل هفته ای ۷ تا فیلم ببین و به بازی ها دقت کن.
    آرزوی موفقیت دارم واست

  • بحث اون ۱ درصد استعداد به علاوه ۱ درصد راهنمای درسته ۹۸ درصد خودتی ، یادمه وقتی اول راهنمایی بودم توی تست بازیگری توی مدرسمون قبول شدم . متاسفانه اسم کارگردان رو یادم نیست ولی اسم سریال نقطه سر خط بود حدود ۶ سال پیش ، ولی متاسفانه اون سریال به شکل کامل از شبکه ۲ پخش نشد . بعد از اون توی تئاتر های دانش آموزی مصاحبه ها مجری جشن ها و خیلی از این چیز ها نقش اول بودم همین امسال هم تو تئاتر دانش آموزی با گروهمون رتبه اول شدیم ، فقط دو تا انفجار دیگه میخوام تا وارد لیگ اصلی بشم ولی نیاز به همون ۱ درصد راهنما دارم ، شما میتونین کمک کنین ؟

  • با عرض سلام و خسته نباشید.من ۱۸ سالمه و به بازیگری علاقه دارم میخاستم در مورد قدم اولم کمکم کنید برای بازیگری چه مقدار هزینه باید در نظر گرفت و ایا اینکه نیاز به مدرک خاصی دارد؟ و در اخر میخام حرفای گفتنی را بهم بگویید ممنون

دیدگاهتان را بنویسید