سیاره کپلر

خورشید کوتوله قرمز منظومه کپلر

زمین رو به نابودی

زمین، سیاره جذاب و قابل زیستن ما رو به نابودی و پایانی فاجعه بار باشد یا نه، باید جایی دیگر غیر از سیاره زمین بین ۱۰۰ میلیارد سیاره ی کهکشان راه شیری برای زندگی و رشد باشد. برای همه ما محرز شده که بشر قصد ندارد از استفاده سوخت های فسیلی و دیگر منابع تجدید ناپذیر دست بردارد، یا حتی کم ترین تلاشی برای سالم و قابل زیست نگه داشتن آن کند. شاید تصور دوردستی باشد، اما همه با نهایت سرعت به سمت زندگی در یک زباله دان بزرگ پیش می رویم.

پسر عموی زمین، خانه جدید بشر

  اگر کمی واقع گرایانه به قضیه نگاه کنیم، و رو به پایان بودن دوران زمین بعنوان جایی برای زیستن را بپذیریم، گزینه بعدی منطقی تر به نظر می رسد؛ تلاش جمعی برای یافتن جانشین زمین، پسرعموی زمین!

سیاره کپلر
سیاره کپلر

     پسرعموی زمین، کپلر ۱۸۶f تقریبا ۵ سالی است که پیدا شده و تا آنجا که بشر می داند، نزدیک ترین شرایط زیست را به زمین دارد. کپلر همراه با ۵ برادر دیگر خود به دور یک ستاره قرمز کوتوله می چرخند.

    یکی از عمده ترین تفاوت های زمین و ۷ برادر دیگرش در منظومه شمسی با سیاره های بیگانه همین است. خورشید بزرگ ما و ستاره کوتوله آن ها. مثلا دمای خورشید ۵,۷۷۸ درجه کلوین است. دمای سطح این ستاره های همسایه خورشید، که بالغ بر یک سوم ستاره های شناخته شده را تشکیل می دهند، حدود ۴۰۰۰ درجه کلوین است.

خورشید منظومه جدید

شاید ستاره منظومه کپلر، با جرمی به اندازه نصف خورشید، انرژی و گرمای خورشید ما را نداشته باشد. اما کپلر ۱۸۶f به خاطر فاصله کمتری که با ستاره اش دارد در ناحیه قابل زیست آن منظومه بیگانه قرار می گیرد.

     یک سیاره در صورتی در ناحیه قابل زیست دور ستاره اش قرار دارد که فشار اتمسفری در آن برای وجود آب مایع مناسب و کافی باشد. ۴۰ میلیارد سیاره ای که در این فاصله از ستاره هایشان قرار دارند زمین مانند به شمار می روند. با این تفاوت که مواد موجود در اتمسفر آن ها ممکن است به اندازه زمین برای زیستن کافی نباشد.
حالا که ستاره کپلر درخشش و قدرت خورشید تحسین برانگیز ما را ندارد، باید از زمین به ستاره اش نزدیک تر باشد. تفاوت حدودا ۱۰۰ میلیون کیلومتری بین فاصله این دو سیاره از ستاره خود این کمبود را جبران می کند. برای درک بهتر تفاوت، فرض کنید اگر روی کپلر باشید، روشنایی خورشید موقع ظهر به اندازه روشنایی غروب است.
چیزی که کپلر را از ۴۰ میلیارد رویای دوردست درخشنده ی دیگر متمایز می کند، ابعاد و اندازه زمین مانند آن است. توپ شگفت انگیزی که ما روی آن زندگی می کنیم شعاعی حدود ۶ هزار کلیومتر دارد. پسرعموی تازه وارد آن شعاعی حدود ۷ هزار کلیومتر داشته و تقریبا هر سال آن ۱۳۰ روز است.

خورشید کوتوله قرمز منظومه کپلر
خورشید کوتوله قرمز منظومه کپلر

    بنابرین کپلر فقط پسرعموی زمین است و نه برادر دوقلوی آن. شاید فکر کنید پس چطور روی سیاره ای با خورشید به این خنکی، آب یخ نمی زند؟ سیاره کپلر ۱۸۶f با اینکه در لایه بیرونی ناحیه قابل زیست ستاره اش قرار گرفته، اتمسفر صخیم تری دارد. یعنی فشار در حدی است که آب به صورت مایع وجود داشته باشد.
زمین زیبای ما ۴۹۰ سال نوری با پسرعمویش،یعنی نزدیک ترین امید بشر به محل جدیدی برای زیستن فاصله دارد. شاید امروز چیزی شبیه به رویا یا خیال بافی به نظر برسد. اما فراموش نکنید که اگر پدر پدربزرگ شما شرایط و امکانات و قابلیت های امروزی شما را بعنوان نمونه ای از نسل بشر می دید، یا از فرط تعجب و ترس سکته می کرد یا فکر می کرد فرستاده ی جدید خداست و معجزه بر او نازل شده! پس هیچ چیز با این سرعت پیشرفت بشر زیادی دور از ذهن نیست.

حمید فقیهی
دانش آموخته مکانیک و علاقمند به فضانوردی

اشتراک گذاری:
مطالب زیر را حتما بخوانید

2 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید