پسر عموی زمین، خانه جدید بشر

پسر عموی زمین، خانه جدید بشر

زمین، سیاره جذاب و قابل زیستن ما رو به نابودی و پایانی فاجعه بار باشد یا نه، باید جایی دیگر غیر از این سیاره آبی بین ۱۰۰ میلیارد سیاره ی کهکشان راه شیری برای زندگی و رشد باشد. برای همه ما محرز شده که بشر قصد ندارد دست از استفاده سوخت های فسیلی و دیگر منابع تجدید ناپذیر بردارد، یا حتی کم ترین تلاشی برای سالم و قابل زیست نگه داشتن آن کند. شاید تصور دوردستی باشد، اما همه با نهایت سرعت به سمت زندگی در یک زباله دان بزرگ پیش می رویم.

اگر کمی واقع گرایانه به قضیه نگاه کنیم، و رو به پایان بودن دوران زمین بعنوان جایی برای زیستن را بپذیریم، گزینه بعدی منطقی تر به نظر می رسد؛ تلاش جمعی برای یافتن جانشین زمین، پسرعموی زمین!
پسرعموی زمین، کپلر ۱۸۶f تقریبا ۵ سالی است که پیدا شده و تا آنجا که بشر می داند، نزدیک ترین شرایط زیست را به زمین دارد. کپلر همراه با ۵ برادر دیگر خود به دور یک ستاره قرمز کوتوله می چرخند. یکی از عمده ترین تفاوت های زمین و ۷ برادر دیگرش در منظومه شمسی با سیاره های بیگانه همین است؛ خورشید بزرگ ما و ستاره کوتوله آن ها. مثلا دمای خورشید ۵,۷۷۸ درجه کلوین و دمای سطح این ستاره های همسایه خورشید، که بالغ بر یک سوم ستاره های شناخته شده را تشکیل می دهند، حدود ۴۰۰۰ درجه کلوین است.

شاید ستاره منظومه کپلر، با جرمی به اندازه نصف خورشید، انرژی و گرمای خورشید ما را نداشته باشد، اما کپلر ۱۸۶f به خاطر فاصله کمتری که با ستاره اش دارد در ناحیه قابل زیست آن منظومه بیگانه قرار می گیرد. یک سیاره در صورتی در ناحیه قابل زیست دور ستاره اش قرار دارد که فشار اتمسفری در آن برای وجود آب مایع مناسب و کافی باشد. ۴۰ میلیارد سیاره ای که در این فاصله از ستاره هایشان قرار دارند زمین مانند به شمار می روند، با این تفاوت که مواد موجود در اتمسفر آن ها ممکن است به اندازه زمین برای زیستن کافی نباشد.
حالا که ستاره کپلر درخشش و قدرت خورشید تحسین برانگیز ما را ندارد، باید از زمین به ستاره اش نزدیک تر باشد که تفاوت حدودا ۱۰۰ میلیون کیلومتری بین فاصله این دو سیاره از ستاره خود این کمبود را جبران می کند. برای درک بهتری از این تفاوت داشته باشید، فرض کنید اگر روی کپلر باشید، روشنایی خورشید موقع ظهر به اندازه روشنایی غروب است.
چیزی که کپلر را از ۴۰ میلیارد رویای دوردست درخشنده ی دیگر متمایز می کند، ابعاد و اندازه زمین مانند آن است. توپ شگفت انگیزی که ما روی آن زندگی می کنیم شعاعی حدود ۶ هزار کلیومتر و پسرعموی تازه وارد آن شعاعی حدود ۷ هزار کلیومتر داشته و تقریبا هر سال آن ۱۳۰ روز است.
بنابرین کپلر فقط پسرعموی زمین است و نه برادر دوقلوی آن. شاید فکر کنید پس چطور روی سیاره ای با خورشید به این خنکی، آب یخ نمی زند؟ کپلر ۱۸۶f با اینکه در لایه بیرونی ناحیه قابل زیست ستاره اش قرار گرفته، اتمسفر صخیم تری دارد؛ یعنی فشار در حدی است که آب به صورت مایع وجود داشته باشد.
زمین زیبای ما ۴۹۰ سال نوری با پسرعمویش،یعنی نزدیک ترین امید بشر به محل جدیدی برای زیستن فاصله دارد. شاید امروز چیزی شبیه به رویا یا خیال بافی به نظر برسد، اما فراموش نکنید که اگر پدر پدربزرگ شما شرایط و امکانات و قابلیت های امروزی شما را بعنوان نمونه ای از نسل بشر می دید، یا از فرط تعجب و ترس سکته می کرد یا فکر می کرد فرستاده ی جدید خداست و معجزه بر او نازل شده! پس هیچ چیز با این سرعت پیشرفت بشر زیادی دور از ذهن نیست.

برای شناخت بیشتر زمین و خوا و فضای پیرامون خود توصیه می شود به علاقه مندان این دو مجموعه را بررسی کنند

کریس هدفیلد / آموزش هوا فضا و فضانوردی
کریس هدفیلد / آموزش هوا فضا و فضانوردی
دکتر جین گودال / آموزش حفاظت محیط زیست
دکتر جین گودال / آموزش حفاظت محیط زیست
اشتراک گذاری:
مطالب زیر را حتما بخوانید

10 دیدگاه

به گفتگوی ما بپیوندید و دیدگاه خود را با ما در میان بگذارید.

دیدگاهتان را بنویسید